Pages Navigation Menu
Ad
advertisement
advertisement

Η ανάγκη ωθεί τις εθνοαποδομητικές ελίτ να “γλείφουν εκεί που έφτυναν”

Καραμπελιάς Γιώργος

Στο εθνοαποδομητικό εγχείρημα των ελληνικών ελίτ ελλοχεύει μια βασική αντίφαση. Εξακολουθούν να ηγεμονεύουν σε συγκεκριμένη γεωγραφική επικράτεια, σε ένα έθνος-κράτος έστω και ανάπηρο. Ακόμα, δεν έχουν μεταναστεύσει, όπως οι περισσότεροι γόνοι τους, στη Δύση. Ούτε ακόμα έχουν εγκατασταθεί μαζικά ξένοι πληθυσμοί στην Ελλάδα, ώστε να ολοκληρωθεί “η μεγάλη αντικατάσταση”, του Στάθη Καλύβα.

Κατά συνέπεια αυτό το έθνος-κράτος, πρέπει να διασφαλίζει τους στοιχειώδεις όρους της αναπαραγωγής του. Άλλωστε, ακόμα και οι εφοπλιστές που αποτελούν την εγχώρια ναυαρχίδα των μεταπρατικών ελίτ, εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να διατηρούν σημαντικά συμφέροντα, υλικά και συμβολικά, στην Ελλάδα. Κατά συνέπεια, αυτό το κράτος, καθώς και το έθνος που του δίνει υπόσταση, πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει, έστω και ως παρασιτικό εξάρτημα και τουριστικό ενδιαίτημα της Δύσης.

Όμως, μετά το 2010 και κυρίως μετά το 2020 και την επιτάχυνση της τουρκικής επιθετικότητας, ακόμα και μέσω μιας επαπειλούμενης μεταναστευτικής εισβολής, μπήκε σε κρίση η ίδια η ενθαδική υπόσταση του ελληνικού έθνους-κράτους. Παράλληλα και η “τροφός” Δύση άρχισε να ανησυχεί, με την επιτάχυνση της παρακμής της και το κύμα της εγκατάστασης μουσουλμανικών πληθυσμών, βλέπε Γαλλία.

Συνεπώς, οι ελληνικές εθνομηδενιστικές ελίτ, ενώ είχαν ολοκληρώσει την κατάληψη της εξουσίας, βρέθηκαν στην παράδοξη ανάγκη να πρέπει να υπερασπιστούν, εκούσες ή άκουσες, το έθνος-κράτος τους! Άλλωστε, η εκδήλωση της πανδημίας δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για ενίσχυση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής. Παράλληλα, η κρίση του τουρισμού και της ελληνικής ναυτιλίας υποχρεώνει σε οικονομικές προσαρμογές απέναντι, στο καταρρέον, παρασιτικό μοντέλο.

Εγκατάλειψη των φιλελεύθερων ιδεοληψιών

Οι παγκόσμιες εξελίξεις υποχρεώνουν σε ενίσχυση του ρόλου του κράτους και σε ανακοπή της τάσης για ολοκληρωτική αποκόλληση των ελίτ από το λαϊκό σώμα. Τάση, στην οποία υποχρεώθηκε να αντιταχθεί ακόμα και ο προερχόμενος από την παγκοσμιοποιημένη ελίτ και άλλοτε τραπεζίτης των Ρότσιλντ, πρόεδρος Μακρόν.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μια κυβέρνηση μετά-εθνικής και διακομματικής σύνθεσης, σκόπευε να κυβερνήσει με αίτημα τη διαχειριστική αποτελεσματικότητα, μετά το μπάχαλο του ΣΥΡΙΖΑ, και με εμβλήματα την επένδυση του Ελληνικού, την Κατερίνα Σακελλαροπούλου και τη Γιάννα Αγγελοπούλου, περικόπτοντας παράλληλα τις αμυντικές δαπάνες της χώρας. Ωστόσο, η πανουργία της ιστορίας (Ερντογάν και Covid-19) την έφερε αντιμέτωπη με μία ευθεία απειλή έναντι της εθνικής κυριαρχίας.

Απειλή που αφορούσε μάλιστα, στην πρώτη φάση της, στον ίδιο τον υλικό πυρήνα του αποεθνοποιητικού εγχειρήματος, το μεταναστευτικό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποχρεώθηκε στον Έβρο και στην Ανατολική Μεσόγειο, να προστατεύσει στοιχειωδώς τα σύνορα, να οικοδομήσει ένα δίκτυο αντιτουρκικών συμμαχιών, καθώς και να επαναφέρει την ανάγκη αμυντικής θωράκισης.

Επιπλέον, ο Covid-19 κατεδάφισε μια οικονομική στρατηγική βασισμένη προνομιακά στον τουρισμό και τα ναυτιλιακά έσοδα, καθιστώντας όλο και περισσότερο αναγκαία μια οικονομική πολιτική στραμμένη στην ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση. Τέλος, η εθνική κρίση και η πανδημία κατέστησαν από κοινού αναγκαία μια εκτεταμένη πολιτική εισοδηματικών ενισχύσεων, που από τη φύση τους ενδυναμώνουν τη σύνδεση έθνους και κράτους, απαξιώνοντας τα όποια φιλελεύθερα φληναφήματα για αποσύνδεση κράτους και κοινωνίας.

Επιστροφή του έθνους-κράτους …… συνεχίστε την ανάγνωση

468 ad

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ad
http://www.reportaz.biz/wp-content/uploads/2016/02/seamarket486x60.jpg advertisement
Ad
advertisement advertisement