Pages Navigation Menu
Ad
advertisement
advertisement

Ο τελευταίος Γάλλος Πρόεδρος

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Επιστρέφοντας από μια ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, στη δεκαετία του 1990, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν έκρυψε την απογοήτευση και την ανησυχία του για την κατεύθυνση που έπαιρνε το ευρωπαϊκό εγχείρημα και για τις συνέπειες που θα είχε για μικρές χώρες όπως η Ελλάδα. Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν έχουμε κάποιο σύμμαχο μέσα σε αυτόν τον διαγραφόμενο “λάκκο των λεόντων”, απήντησε, έκπληκτος κάπως και ο ίδιος από τη διαπίστωσή του, αναφέροντας τον Ζακ Σιράκ.

O απελθών πρώην Πρόεδρος της Γαλλίας, που κηδεύεται αύριο, κατέκτησε ασφαλώς, με το σπαθί του, μια πολύ ξεχωριστή θέση στη γαλλική, την ευρωπαϊκή και την παγκόσμιο ιστορία. Δεν είχε το μεγαλείο του Ντε Γκωλ, του οποίου υπήρξε υπουργός, ούτε το χάρισμα του Μιτεράν. Διακρινόταν για το πιο λαϊκό σουλούπι του, αλλά τελικά αυτά είναι λεπτομέρειες.

Ο πολιτικός που ξεκίνησε την καριέρα του, πουλώντας τον γαλλικό “Ριζοσπάστη” (την “Ουμανιτέ”) στους δρόμους, που πολέμησε εθελοντικά στην Αλγερία, μπόρεσε, σε μια δεδομένη στιγμή, μαζί με τον Πρωθυπουργό του τον Ντομινίκ ντε Βιλπέν, να συμπυκνώσει και να εκφράσει την συνείδηση όλης της πολιτισμένης ανθρωπότητας. Ήταν η εποχή που αντιτάχθηκε και καταδίκασε την εισβολή των Αμερικανών και των συμμάχων τους (Βρετανία, Πολωνία, Αυστραλία) στο Ιράκ.

Κάνοντάς το, υπερασπίστηκε την παράδοση και τις αξίες της χώρας που ίδρυσε τη νεώτερη Ευρώπη με τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση. Υπερασπίστηκε την ιδέα της γαλλικής και ευρωπαϊκής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας, αλλά και τον πολιτισμό απέναντι στην επελαύνουσα βαρβαρότητα. Όταν ο Βιλπέν, ο πρωθυπουργός του προέδρου Σιράκ, τελείωσε την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, τον Φεβρουάριο του 2003, ήταν τέτοια η δύναμη του μηνύματος που εξέπεμψε που, ακόμα και οι διπλωμάτες που τον άκουγαν, δεν μπόρεσαν να κρατηθούν. Ήταν λες και τους είχε διαπεράσει ηλεκτρικό ρεύμα. Ξέσπασαν σε παρατεταμένα χειροκροτήματα, γεγονός μοναδικό στην ιστορία του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο Σιράκ δεν είχε αυταπάτες για τις αμερικανικές προθέσεις, για το που πήγαινε η Ουάσιγκτον το πράγμα. Στενός συνεργάτης του πρώην Προέδρου μας λέει ότι ο Σιράκ δεν πίστεψε ποτέ την επίσημη αμερικανική εκδοχή για το τι συνέβη την 11η Σεπτεμβρίου. Πίστευε, αντίθετα, ότι ένας τομέας της αμερικανικής κυβέρνησης και του κράτους, που είχε ήδη “καταληφθεί” από τους Νεοσυντηρητικούς με την αμφιλεγόμενη εκλογή του υιού Μπους, γνώριζε την σχεδιαζόμενη επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και την άφησε να γίνει, ώστε να αποκτήσει τα προσχήματα που χρειαζόταν για να εφαρμόσει την πολιτική του.

Το μεγάλο “όχι” του Σιράκ

Ο Σιράκ καταλάβαινε ότι δεν είχε περιθώρια να ενεργήσει διαφορετικά από όπως τελικά ενήργησε το 2003. Ήξερε ότι η εισβολή στο Ιράκ ήταν μόνο η πρώτη πράξη ενός σχεδίου που απέβλεπε όχι μόνο στον πιο απόλυτο έλεγχο, manu militari, όλης της Μέσης Ανατολής από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και ότι συνιστούσε ένα κολοσσιαίο βήμα για την υποταγή όλου του πλανήτη.

Ήταν μια έμμεση άσκηση αυτοκρατορικής εξουσίας, που απευθυνόταν όχι μόνο στους Άραβες και στους μουσουλμάνους γενικότερα, αλλά επίσης στη Ρωσία, στην Κίνα και στους υποτιθέμενους συμμάχους της Αμερικής, στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία. Και ήταν επίσης η πρώτη πράξη του “πολέμου των Πολιτισμών” που ήθελε, επεδίωκε και προέβλεπε ο πολύς Σάμιουελ Χάντινγκτον.

Η αντίθεση της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ρωσίας δεν μπόρεσε τότε να σταματήσει τον πόλεμο των Νεοσυντηρητικών. Η “Αυτοκρατορία” δεν συγχώρεσε ποτέ τον Γάλλο Πρόεδρο. Ούτε άλλωστε και σήμερα τον συγχωρεί, αν κρίνουμε από την προσπάθεια πολλών αγγλοσαξωνικών αλλά και γαλλικών μέσων ενημέρωσης, είτε να υποβαθμίσουν τη σημασία, είτε να αποδώσουν το “όχι” του σε ταπεινά κίνητρα. Η “Αυτοκρατορία” θα αντεπιτεθεί και θα καταφέρει να ματαιώσει το σχέδιο του Σιράκ να τον διαδεχθεί ο Βιλπέν.

Τελικά, διάδοχος του Σιράκ αναδείχτηκε ο Σαρκοζί, ο οποίος θα εγκαινιάσει μια αλυσίδα fake πολιτικών ηγετών, οι οποίοι γίνονται Πρόεδροι της Γαλλίας, παριστάνοντας ότι είναι το αντίθετο από αυτό που είναι. Στην πραγματικότητα, δεν διαθέτουν την παραμικρή αυτονομία απέναντι στα διεθνή, ούτε καν στα γαλλικά κέντρα εξουσίας που τους στηρίζουν και τα οποία εκπροσωπούν. Η εμφάνισή τους σηματοδοτεί τη σταδιακή ολοκλήρωση του ελέγχου της πολιτικής τάξης και όλης της δημόσιας ζωής από τους ανθρώπους της παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”.

Ο Σαρκοζί θα εκλεγεί ισχυριζόμενος ότι είναι γκωλικός, αλλά θα επαναφέρει τη Γαλλία στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και θα ανατρέψει όλους τους άξονες της παραδοσιακής γαλλικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Πρωταγωνίστησε στην ισοπέδωση της Λιβύης για λογαριασμό των Νεοσυντηρητικών, οι οποίοι, έχοντας δυσκολίες με τον πρόεδρο Ομπάμα στην Ουάσινγκτον, χρησιμοποίησαν το Παρίσι για να τον βραχυκυκλώσουν.

Τα μέτρα της πολιτικής και τα μέτρα της ιστορίας

Η ιστορία, όμως, έχει τα δικά της μέτρα που δεν είναι τα μέτρα της τρέχουσας πολιτικής. Αντιτασσόμενοι στον Μπους και στον Νετανιάχου, οι Σιράκ, Σρέντερ και Πούτιν, αλλά και τα εκατομμύρια των διαδηλωτών που κατέβηκαν στους δρόμους τότε και, ασφαλώς, οι ίδιοι οι Ιρακινοί που αντιστάθηκαν ηρωϊκά και πέραν κάθε προσδοκίας στην αμερικανική εισβολή, έθεσαν τα ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά θεμέλια για την ήττα του …. σ υ ν έ χ ε ι α

468 ad

Leave a Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Ad
http://www.reportaz.biz/wp-content/uploads/2016/02/seamarket486x60.jpg advertisement
Ad
advertisement advertisement